അവള്: ഇതിന് ദുര്ഗന്ധമല്ല... പാലപ്പൂവിന്റെ മണമാണ്.
അവന്: ഞാന് അനുഭവിക്കുന്നു.. നീ മാസത്തിലൊരിക്കല് പൂത്തു നിക്കണത്... ഇപ്പോള് നീ പറയുന്നു പാലപൂക്കണ്ന്ന്... ശരിയാണ് ഒരു ചെമ്പാല പൂത്തുലഞ്ഞു നില്ക്കണു...
അവള്: 'ചെമ്പാലപ്പൂവ്...' നീയെങ്ങനെയെന്റെ ഉള്ളറിഞ്ഞു? !!
അവന്: നീ വസന്തമാണ്... പാലപൂക്കും വസന്തം. നിനക്കുചുറ്റും പാലപ്പൂഗന്ധം. പൂവച്ചില് പാലപ്പൂക്കളുടെ ധാര... പ്രവാഹം... കുത്തിയൊലിക്കുന്ന നിറക്കൂട്ടുകള്...
അവള്: കൂട്ടുകാരാ, എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു. എന്നില് നീയാണ് പൂത്തിറങ്ങുന്നത്... ഞാന് വസന്തം.. എന്റെ പൂക്കള് നിന്റെ മദോന്മത്ത ലഹരി. നിനക്കായ് സമര്പ്പിതം..
അവന്:രാവേറെ ചെന്നിട്ടും നിന്റെ ഉടയാടകളില് പൂക്കള് പലകുറി പൂത്തുതളിര്ത്തു.. നീയതു കണ്ടില്ലേ?
അവള്: നിന്റെ മിഴികളില് ഞാനവ കാണുന്നു. നിന്റെ മനം ഒരു മലര്വാടി. എന്നെ ഞാന് കണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു .. നീ വികാരങ്ങളുടെ ഒരു മാസ്മരിക പ്രകാശം. പറുദീസ.
അവന്: ഞാന് പ്രേമഭാരത്താല് ചുംബിക്കുന്നു.. വസന്തം ഒഴുകിയിറങ്ങിയ നിന്റെ പൂവിതളുകളുകളില്. ചുവന്ന ചുണ്ടുമായി നിന്നിലേയ്ക്ക് ഞാന് കൂടുമാറും.
അവള്: ഹൊ.. നീ എന്തൊരു വന്യതയാണ്. നിന്റെ പ്രണയവും.
അവന്: നിക്കറിയോ നിന്നില് പൂക്കുന്നതത്രയും വന്യമാണെന്ന്? നിന്റെ നിലവിളികള്, നിന്റെ വേനദനകള്.. എവിടെ അവറ്റകള്...
അവള്: ശരിയാണല്ലോ. അവറ്റകളെവിടെ? നീ അവറ്റകളെ എന്തു ചെയ്തു?
അവന്: എന്റെ ചുണ്ടുകളാല് ഞാന് ഒപ്പിയെടുത്തത് നിന്റെ ചുവന്ന സൂര്യരശ്മികളെ മാത്രമല്ല... നിന്റെ സിരാപടലങ്ങളെ ഉഴുതുമറിക്കാന് തേറ്റയുമായി വന്ന അവറ്റകളെ കൂടിയായിരുന്നു...
അവള്: പ്രിയനേ... നിനക്കെന്റെ വസന്തകാലമത്രയും... നിനക്കെന്നെ സ്വാര്ത്ഥതയോടെ സ്നേഹിച്ചുകൂടെ...
അവന്: കൂട്ടുകൂരീ... ഞാന് ക്ഷീണിതനാണ്... നിന്റെ പ്രേമം എന്നെ വല്ലാതെ തളര്ത്തുന്നു. എന്റെ ജീവനില്, എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ അംശത്തിലും നീ തിളങ്ങി നില്ക്കുന്നു. തലച്ചോര് നിനക്കായി മാത്രം ചിന്തിക്കുന്നു. ഹൃദയം നിനക്കായി മാത്രം കവിതകള് രചിക്കുന്നു. ഹാ നോക്കൂ.. ഇപ്പോള് ഞാനൊരാര്ത്തവക്കാരനായിരിക്കുന്നത്....
അവന്: ഞാന് അനുഭവിക്കുന്നു.. നീ മാസത്തിലൊരിക്കല് പൂത്തു നിക്കണത്... ഇപ്പോള് നീ പറയുന്നു പാലപൂക്കണ്ന്ന്... ശരിയാണ് ഒരു ചെമ്പാല പൂത്തുലഞ്ഞു നില്ക്കണു...
അവള്: 'ചെമ്പാലപ്പൂവ്...' നീയെങ്ങനെയെന്റെ ഉള്ളറിഞ്ഞു? !!
അവന്: നീ വസന്തമാണ്... പാലപൂക്കും വസന്തം. നിനക്കുചുറ്റും പാലപ്പൂഗന്ധം. പൂവച്ചില് പാലപ്പൂക്കളുടെ ധാര... പ്രവാഹം... കുത്തിയൊലിക്കുന്ന നിറക്കൂട്ടുകള്...
അവള്: കൂട്ടുകാരാ, എനിക്ക് ശ്വാസം മുട്ടുന്നു. എന്നില് നീയാണ് പൂത്തിറങ്ങുന്നത്... ഞാന് വസന്തം.. എന്റെ പൂക്കള് നിന്റെ മദോന്മത്ത ലഹരി. നിനക്കായ് സമര്പ്പിതം..
അവന്:രാവേറെ ചെന്നിട്ടും നിന്റെ ഉടയാടകളില് പൂക്കള് പലകുറി പൂത്തുതളിര്ത്തു.. നീയതു കണ്ടില്ലേ?
അവള്: നിന്റെ മിഴികളില് ഞാനവ കാണുന്നു. നിന്റെ മനം ഒരു മലര്വാടി. എന്നെ ഞാന് കണ്ടുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു .. നീ വികാരങ്ങളുടെ ഒരു മാസ്മരിക പ്രകാശം. പറുദീസ.
അവന്: ഞാന് പ്രേമഭാരത്താല് ചുംബിക്കുന്നു.. വസന്തം ഒഴുകിയിറങ്ങിയ നിന്റെ പൂവിതളുകളുകളില്. ചുവന്ന ചുണ്ടുമായി നിന്നിലേയ്ക്ക് ഞാന് കൂടുമാറും.
അവള്: ഹൊ.. നീ എന്തൊരു വന്യതയാണ്. നിന്റെ പ്രണയവും.
അവന്: നിക്കറിയോ നിന്നില് പൂക്കുന്നതത്രയും വന്യമാണെന്ന്? നിന്റെ നിലവിളികള്, നിന്റെ വേനദനകള്.. എവിടെ അവറ്റകള്...
അവള്: ശരിയാണല്ലോ. അവറ്റകളെവിടെ? നീ അവറ്റകളെ എന്തു ചെയ്തു?
അവന്: എന്റെ ചുണ്ടുകളാല് ഞാന് ഒപ്പിയെടുത്തത് നിന്റെ ചുവന്ന സൂര്യരശ്മികളെ മാത്രമല്ല... നിന്റെ സിരാപടലങ്ങളെ ഉഴുതുമറിക്കാന് തേറ്റയുമായി വന്ന അവറ്റകളെ കൂടിയായിരുന്നു...
അവള്: പ്രിയനേ... നിനക്കെന്റെ വസന്തകാലമത്രയും... നിനക്കെന്നെ സ്വാര്ത്ഥതയോടെ സ്നേഹിച്ചുകൂടെ...
അവന്: കൂട്ടുകൂരീ... ഞാന് ക്ഷീണിതനാണ്... നിന്റെ പ്രേമം എന്നെ വല്ലാതെ തളര്ത്തുന്നു. എന്റെ ജീവനില്, എന്റെ ശരീരത്തിന്റെ ഓരോ അംശത്തിലും നീ തിളങ്ങി നില്ക്കുന്നു. തലച്ചോര് നിനക്കായി മാത്രം ചിന്തിക്കുന്നു. ഹൃദയം നിനക്കായി മാത്രം കവിതകള് രചിക്കുന്നു. ഹാ നോക്കൂ.. ഇപ്പോള് ഞാനൊരാര്ത്തവക്കാരനായിരിക്കുന്നത്....
No comments:
Post a Comment