പ്രിയേ നിന്റെ ഹൃദയത്തിലെന്നെ തടവിലാക്കൂ..

എവിടെ നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങള്‍?
അവ എങ്ങോട്ടാണ്
പറന്നുപോകുന്നത്..
അവയ്ക്ക് അത്രമേല്‍
സ്വാതന്ത്ര്യം നല്‍കിയതാരാണ്?
കെട്ടിമറിഞ്ഞ്, പരസ്പരം ചുംബിച്ച്
ഇണചേര്‍ന്നവ പറക്കുന്നത്
ഏതു ദിക്കിലേയ്ക്ക്?

പ്രിയേ എനിക്ക് ഇപ്പോള്‍ ഭയമാകുന്നു.
നമ്മുടെ ഹൃദയങ്ങള്‍
തീര്‍ക്കുന്ന പറുദീസയില്‍
ഭയമേതുമില്ലാതെ നമ്മള്‍
പ്രവേശിക്കുന്നതെന്ന്..
ശരീരം നമ്മളെ വല്ലാതെ
തടവിലാക്കുന്നല്ലോ.
ചുറ്റും അഴികള്‍
മാത്രമാണല്ലോ..

നമുക്കെന്നാണ്
ഈ തടവറ ഭേദിക്കാനാവുന്നത്?
ഇതിന്റെ ബലിഷ്ഠ ഭിത്തികള്‍
നമ്മുടെ പ്രണയാതുര ഹൃദയങ്ങള്‍ക്കു
മുന്നില്‍ അറയറ പറയുമെന്നോ?
നിന്റെ ഉഷ്ണവായു
എന്റെ കവിളുകളെ
തഴുകുന്നതെന്ന്?
നിന്റെ മൂക്കുത്തി എന്റെ ചുണ്ടുകളെ
മുത്തുന്നതെന്ന്?
നിന്റെ കണ്‍പീലികള്‍
എന്റെ മൂക്കിലൂടിഴയുന്നതെന്ന്..

നിന്റെ പിടക്കുന്ന ശ്വാസം
തിളക്കുന്ന വികാരങ്ങള്‍...
ഇമയനക്കങ്ങള്‍..
വിറകള്‍..
വിയര്‍പ്പുതുള്ളികള്‍..
ശീല്‍ക്കാരങ്ങള്‍..
നീയൊരു പൂവായ് വിരിഞ്ഞ്
മണംപരത്തുന്നത്...
നിന്നില്‍ ഒരു വസന്തം മുഴുവന്‍
കത്തിജ്വലിക്കുന്നത്
എനിക്കനുഭവിക്കാന്‍ മോഹം..

പ്രിയേ..
ഇതൊരു നരകം തന്നെ..
ഈ ശരീരത്തിന്റെ എല്ലാ
ഭരങ്ങളും നരകം തന്നെ.
ഹൊ!!! സ്വതന്ത്രമാകാതെ,
ചങ്ങലകളിലിങ്ങനെ..
മടുത്തു...
നിന്നരികിലേയ്ക്ക്
പാറിവരണമെനിക്ക്..
നിന്റെ പാദങ്ങളില്‍
ചുംബിക്കണമെനിക്ക്..
നിന്റെ ആത്മാവായി
ഒരു വണ്ടിനെ പോലെ
മുളണമെനിക്ക്..

ഹൃദയമേ...
നിന്നിലടിഞ്ഞുകൂടുന്ന
തോന്ന്യാക്ഷരങ്ങളായി
നിന്നിലലിഞ്ഞടിയുന്ന
പ്രണയ നീരുകളായി
പരിണമിക്കണം..

ഇതെന്റെ ജാതകം..
ഇതെന്റെ വിധി..
ഇതെന്റെ നിശ്ചയം.

പ്രിയേ ഈ ശരീരത്തില്‍
നിന്നുമെന്നെ സ്വതന്തനാക്കൂ..
എത്രയും പെട്ടെന്ന്...
എത്രയും പെട്ടെന്ന്
നിന്റെ ഹൃദയത്തിലെന്നെ
ശ്വാസം പോലുംമെടുക്കാനാവാത്ത വിധം
തടവിലാക്കൂ..
എനിക്ക് സ്വാതന്ത്രയം നല്‍കു..
മറ്റാരുടേയും സ്വാന്ത്ര്യ
മെനിക്കുവേണ്ടാ...

ഞാന്‍ ജീവിക്കുകയാണ്. പൂക്കുകയാണ്..

നിന്നെ ഞാനെന്റെ
ഉള്‍ത്തുടിപ്പുകൊണ്ട് പ്രണയിക്കുന്നു..
ഇപ്പോള്‍ സത്യം,
നീയെന്റെ കാലം തന്നെയാണ്..
നോക്കൂ.. ഞാന്‍ ജീവിക്കുകയാണ്.
പൂക്കുകയാണ്..
തളിര്‍ക്കുകയാണ് നിന്നിലൂടെ..
എന്റെ വാക്കുകള്‍
എന്റെ വികാരങ്ങള്‍...
എന്റെ തലച്ചോറ് മൊത്തത്തില്‍
ഇപ്പോള്‍ പ്രവര്‍ത്തിപ്പിക്കുന്നത് നീമാത്രമാണ് പ്രിയേ..

ഇപ്പോള്‍ നീയെന്റെ കാലമാണ്

എന്റെ പ്രിയേ
ഇപ്പോള്‍ നീയെന്റെ
കാലമാണ്...
ഞാന്‍ ജീവിച്ചിരിക്കുന്നു
എന്ന കൃത്യമായ
അടയാളപ്പെടുത്തല്‍.
കാലത്തിന് ജീവിതത്തില്‍
എത്രമാത്രം കാര്യമുണ്ട് എന്ന്
നീമാത്രമാണ് എനിക്ക്
ബോധ്യരപ്പെടുത്തതരുന്നത്.
എന്റെ ഊഷ്മളമേ..
എന്റെ നിമിഷാര്‍ത്ഥമേ...
നീയാണ് ഞാനെന്ന്
എന്റെയുള്ളിലെ റൂമി
ആവര്‍ത്തിക്കുന്നു...
മന്ത്രിക്കുന്നു..
അവന്‍ എന്റെയുള്ളില്‍
ത്വവാഫ് ചെയ്തുകൊണ്ടേയിരിക്കുന്നു...
മരണത്തിന്റെ കയങ്ങളില്‍ നിന്നും
അവന്‍ എന്നെ ഇപ്പോള്‍
രക്ഷപ്പെടുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്നു.
അവന്‍ നീയത്രേ..

ഒരു പരാജിതന്റെ കാവ്യജാതകം

ഇപ്പോള്‍ ഞാന്‍ പ്രണയത്തെ പറ്റി
സംസാരിച്ചു തുടങ്ങിയത്
ഏതോ നിഗൂഢതയില്‍ നിന്നും
തളിര്‍കാറ്റുപോലെ
നീകടന്നുവന്ന്
എന്നെ കുളിരണിയിച്ചതിനു ശേഷം
മാത്രമാണ്.

എനിക്ക് ഇപ്പോള്‍
ഒരു രാഷ്ട്രീയമാറ്റം വന്നിരിക്കുന്നു.
തെറ്റായതെല്ലാം ശരിയായും
ശരിയായതെല്ലാം തെറ്റായും
മാറുന്നു..
എന്റെ ലോകം നീ
നിന്റെ ഒറ്റ ചുംബനത്താല്‍
കീഴ്‌മേല്‍ മറിച്ചിട്ടുകളഞ്ഞു.

ഇപ്പോള്‍
നമ്മള്‍ സംസാരിക്കുന്നത്
മറ്റേതോ ഭാഷ.
കൈമാറുന്നത്
മറ്റേതോ വികാരങ്ങള്‍..

ഊഷ്മളതയെ പ്രണയിച്ചിരുന്ന ഞാന്‍
ഇപ്പോള്‍ അതിശൈത്യത്തെ ധ്യാനിക്കുന്നു.
ആള്‍ക്കൂട്ടത്തെ സ്വപനം കണ്ട ഞാന്‍
നിന്നില്‍ മാത്രം അഭയം കൊള്ളുന്നു.
എവിടെയോ എങ്ങോ ഒരു നനുത്ത വേദന..
പിടപ്പ്... തളര്‍ച്ച... മടുപ്പ്..

പ്രിയേ.. ഇപ്പോള്‍ നീമാത്രമാണ് ഒരു പച്ചപ്പ്...
തിളക്കമില്ലാത്ത പകലുകളില്‍ ഒരു ചെറുമഴ...
നിരാകരണത്തിന്റെ രാത്രികളില്‍ ഒരു ചെറു നിലാവ്...
തളര്‍ന്നുറങ്ങാന്‍ മോഹിക്കുമ്പോഴും
പേക്കിനാക്കള്‍ക്ക് വിട്ടുകൊടുക്കാതെ
നീ സൃഷ്ടിക്കുന്ന ഒരു സംരക്ഷിതവലയമുണ്ടല്ലോ..
മടുപ്പില്ലാതെ എന്റെ ഉറക്കത്തിന്
നീ നല്‍കുന്ന കാവല്‍...
പ്രിയേ ...
നിന്റെ ദയാവായ്പ്പ്...
നിന്റെ ദയാവായ്പ്പ്...

ഞാന്‍ തളരുന്നു... എനിക്കിനി
കരുത്തിന്റെ തുടിപ്പുകളല്ല.
പ്രസാദമില്ല.
തിളക്കമില്ല.

എന്റെ കവി,
പ്രേമ ഗായികാ...
നീ പാടുന്നഗാനങ്ങള്‍ക്കെന്തേ
നെരിപ്പോടിന്റെ താളം.. ചൂട്...
നിന്റെ കവിതകളെന്തേ
സമൃതിമണ്ഡപങ്ങളെ കുറിച്ച്
വിലാപകാവ്യങ്ങളായി
നീറിത്തുടിക്കുന്നു.
എന്നിലെ സൂഫി
നീ എന്നുമുതലാണ്
മരണഗീതകങ്ങള്‍ക്ക്
സൗന്ദര്യം നല്‍കിത്തുടങ്ങിയത്...

നിര്‍ത്തട്ടെ ഉള്ളില്‍
തിളക്കം നഷ്ടപ്പെട്ടവന്റെ
ഈ വിലാപ കാവ്യം...
ഇത് ഒരു പരാജിതന്റെ
കാവ്യജാതകം..

പുതിയ പുലരികള്‍ക്കായല്ല ഇന്നെന്റെ തപം

പുതിയ പുലരികള്‍ക്കായല്ല
ഇന്നെന്റെ തപം.
പുതുതായി ഒന്നും
ഉണ്ടാകാന്‍ പോകുന്നില്ല.
പീഢാനുഭവങ്ങളില്‍
തരിമ്പും വേദനയില്ല..
ഊര്‍ജങ്ങള്‍ക്ക് ഇന്നെന്റെ
തരിശുനിലങ്ങളില്‍
ഒന്നും ചെയ്യാനില്ല.
നൈരാശ്യത്തിന്റെ വീഞ്ഞ്
മോത്തിക്കുടിക്കുന്നവന്
മറ്റ് ലഹരികള്‍ എന്തിന്?
പ്രിയേ... നിന്നോട് സ്‌നേഹം..
കടപ്പാടില്ല..
അതിന്റെ ആവശ്യം
നിനക്കുമില്ലല്ലോ...
വരു ഇപ്പോള്‍ അതെല്ലാം മറക്കൂ..
ഒരു കോപ്പ കള്ളുകൂടി
മോത്തിക്കുടിക്കൂ..
തലയിലെ ഭാരക്കെട്ടുകള്‍
ബാധ്യതകള്‍
തല്‍ക്കാലത്തേക്കെങ്കിലും
ഒന്നിറക്കിവെക്കൂ..
ലഹരിയില്‍ നീ എത്ര സുന്ദരിയെന്നോ..
ചിയേഴ്‌സ്...

എന്നെ വിജയിച്ച യുദ്ധം

എനിക്ക് വയ്യ..
എന്തായിത്?
ഹൊ നിന്നെ കുറിച്ച് മാത്രേ
ഈ മനസിനു പാടാനുള്ളോ?
അസൂയ.
മുഴുത്ത അസൂയ. നിന്നോട്..

ഈറന്‍ വയലറ്റ് പൂക്കളൈ കുറിച്ച്
എഴുതാനിരുന്നാല്‍ ഉടന്‍
നിന്റെ കണ്ണിനുള്ളിലെ
കൃഷ്ണമണിയുടെ നിറമാണതെന്നും
വിമ്മിട്ടപ്പെട്ടുകൊണ്ടിരിക്കുന്ന നിന്റെ
മനസിനും അതേ നിറമാണെന്നും
എഴുതിവെച്ചുകളയും
എന്റെ മനസ്.

സിത്താറിന്റെ
കളകളാരവത്തെകുറിച്ച്
പറയാന്‍ തുടങ്ങിയാല്‍
നാവ് വല്ലാതെ വളയും..
പിന്നെ നിന്റെ സംസാരത്തെ കുറിച്ചാവും
നിന്റെ പ്രണയനാദങ്ങളെ കുറിച്ചാവും
അത് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരിക്കുക.

പുഴയെ കുറിച്ചും
കുഞ്ഞരുവികളെ കുറിച്ചും
കവിത എഴുതാനിരുന്നാല്‍
അപ്പോ കാണാം
നിന്റെ പ്രേമാഭിലാഷങ്ങള്‍
പുഴപോലെ
എന്റെ പേപ്പറില്‍ വിരിയുന്നത്..
കണ്ണടച്ചുള്ള നിന്റെ വിളി
കുഞ്ഞരുവിയായി എന്നെ തലോടുന്നത്..

പ്രിയേ എനിക്ക് നിന്നോടസൂയയാണ്.
കലശലായ അസൂയ.

എന്റെ മനസ് എന്നെ പരാജയപ്പെടുത്തിയത്
നിന്നിലൂടെ മാത്രമാണെന്നറിയുമ്പോള്‍
എന്റെ ആത്മാവ് എന്നെ തോല്‍പ്പിച്ചത്
നിന്നില്‍ കുടിയിരിക്കാന്‍
വെമ്പുന്നതിലൂടെ മാത്രമാണെന്നറിയുമ്പോള്‍
എന്റെ പഞ്ചേന്ദ്രിയങ്ങള്‍ എന്നെ തോല്‍പ്പിച്ചത്
കാണാത്ത, അറിയാത്ത
നിന്നെ കുറിച്ചുള്ള
കുഞ്ഞോര്‍മകളാല്‍ അത്
എന്റെയുള്ളില്‍
ആയിരമായിരം
തൂവാലകള്‍
നെയ്യുന്നതിലൂടെയാണെന്ന്
നിസ്സഹായമായി
തിരിച്ചറിയുമ്പോള്‍
പ്രയേ, എന്റെ ഹൃദയമേ എനിക്ക്
വീര്‍പ്പുമുട്ടുന്നു
കലശലായ അസൂയകൊണ്ട്.
നീ എന്നെ വിജയിച്ച യുദ്ധമല്ലോ...

ഏകാന്ത തടവ്

പ്രിയേ
നിന്റെ ഹൃദയകവാടങ്ങളിലെ
ജാലകങ്ങള്‍
ഒരു കാറ്റും കയറാത്തവിധം,
പ്രകാശം പോലും
കടന്നുവരാത്തവിധം
കൊട്ടിയടക്കൂ..
ഇനിയെന്റെ കണ്ണുകള്‍ മൂടൂ..
വയ് കുത്തിക്കെട്ടൂ.
ചെവി ശബ്ദവീചികളെ സ്വീകരിക്കാനാവാത്തവിധം
തുണി തിരുകിയടക്കു..
എന്നെ നിന്റെ ഹൃദയത്തിന്റെ ജയിലറയിലേക്ക്
വലിച്ചെറിയൂ..
എന്നെ ഏകാന്ത തടവുനു വിധിക്കൂ...